Pof Pof Bulutun Gülüşü Masalı

Gökyüzünde, pamuk gibi yumuşacık bir bulut yaşarmış. Adı Pof Pof’muş. Her sabah güneş doğunca hafifçe pembeleşir, sonra da bembeyaz olurmuş. Pof Pof’un en sevdiği şey gökyüzünde gezip dünyayı izlemekmiş. Aşağıdaki ağaçları, mavi gölü, yemyeşil çayırları izlemeyi çok severmiş. Bir gün hafif bir rüzgâr esmiş ve Pof Pof’u yavaşça ormanın üstüne taşımış. Pof Pof, ormanda minik hayvanların koşturduğunu görünce içi kıpır kıpır olmuş. Onları izlemek istemiş ama yüzünde hafif bir gölge varmış. Çünkü Pof Pof uzun zamandır gülümsemiyormuş. Kendini biraz yalnız hissediyormuş. Gökyüzü çok büyükmüş ve bazen Pof Pof’la konuşacak biri olmuyormuş.

Tam o sırada ormanın içinde minik bir tavşan belirivermiş. Adı Mini’ymiş. Mini yukarı bakmış ve Pof Pof’un yüzündeki gölgeyi fark etmiş. Tavşan hemen zıplayarak yukarı seslenmiş: “Merhaba bulut! Neden böyle durgunsun?” Pof Pof utangaç bir sesle, “Bugün keyfim yok,” demiş. Mini sevimli bir kahkaha atmış ve “O zaman ben sana bir oyun göstereyim!” diye cevap vermiş. Mini iki kulağını birden sallamış, sonra minik bir takla atmış. Pof Pof bunu görünce gülüşü hafifçe belirmiş. Mini bir oyun daha göstermiş: önce zıplayıp bir çiçeğin yaprağını okşamış, sonra da kuyruğuyla küçük bir fırfır yapmış. “Bak, bu da neşeli dansım!” demiş. Pof Pof iyice yumuşamış. Rüzgâr hafif hafif esmiş, bulutun etrafında tatlı bir esinti oluşmuş. Pof Pof gülmeye başlamış. Gülüşü gökyüzüne ince bir parlama gibi yayılmış. Pof Pof’un gülüşü o kadar tatlıymış ki güneş bile biraz daha parlamış.

Pof Pof artık çok daha iyi hissediyormuş. Mini’ye teşekkür etmiş. “Sen bana iyi geldin,” demiş. Mini gülerek, “Ben hep buradayım. Ne zaman üzülürsen yukarı bak,” demiş. Pof Pof’un içi sıcacık olmuş. O anda Pof Pof fark etmiş ki bir dostun varlığı gökyüzünü bile daha parlak yapıyormuş. Rüzgâr Pof Pof’u biraz yukarıya taşımış ama bu kez bulut hiç yalnız hissetmemiş. Çünkü aşağıda onu düşünen bir arkadaş varmış. Pof Pof gökyüzünde dolaşırken Mini de yerde zıplayarak el sallamış. İkisi de aynı anda gülümsemiş. Gökyüzü daha mavi, orman daha canlı hissettirmiş. O günden sonra Pof Pof’un yüzündeki gülümseme hiç kaybolmamış. Çünkü dostluk, bulutun bile kalbini ısıtabilen bir şeymiş.