Kar Kraliçesi Masalı Kısa

Bir zamanlar birbirini çok seven iki çocuk yaşarmış: Gerda ve Kai. İkisi de çiçeklerle, kar taneleriyle oynamayı çok severmiş. Fakat bir gün kötü bir ayna kırılmış. Bu aynanın bir parçası Kai’nin gözüne ve kalbine girmiş. O günden sonra Kai gülmeyi unutmuş. Bir kış günü Kar Kraliçesi beyaz bir at arabasıyla köye gelmiş. Soğuk kalpli Kraliçe, Kai’yi alıp buzdan sarayına götürmüş. Gerda arkadaşını bulmak için hiç düşünmeden yola çıkmış.

Gerda, ormanlardan geçmiş, nehirlere selam vermiş, rüzgarla konuşmuş. Yolda iyi kalpli insanlar ona yardım etmiş. Bir sincap ona yiyecek, bir karga yön göstermiş. Gerda her adımda Kai’yi düşünmüş: “Arkadaşımı bulacağım, çünkü kalbim onu unutmadı,” demiş. Sonunda buzlar ülkesine ulaşmış. Kar Kraliçesi’nin sarayı ışıl ışıl parlıyormuş ama içerisi sessiz ve soğukmuş. Gerda, Kai’yi bulduğunda o hiç tepki vermemiş. Gerda ağlamış, bir damla gözyaşı Kai’nin kalbine düşmüş.

O an buzlar çatlamış, Kai’nin kalbi yeniden atmaya başlamış. “Gerda, ben buradayım!” diye fısıldamış. Saray erimiş, karlar çiçeklere dönüşmüş. Kar Kraliçesi, sevginin gücünü görünce gülümsemiş ve “Gerçek sıcaklık kalptedir,” demiş. Gerda ve Kai el ele köylerine dönmüşler. O günden sonra her kar yağdığında, çocuklar kar tanelerine “Gerda’nın sevgisi” dermiş. Çünkü herkes bilirmiş; sevgi, en soğuk kalpleri bile ısıtır.