Sessiz Baykuş Nera’nın Masalı

Yüksek çam ağaçlarının arasında, geceleri sessizce süzülen bir baykuş yaşarmış. Adı Nera’ymış. Nera konuşmazmış. Gözleri derinmiş. Her şeyi dikkatle izler, düşünürmüş. Ormanda geceler uzunmuş. Ama Nera karanlıktan korkmazmış. Çünkü karanlık ona düşünme alanı verirmiş. Diğer hayvanlar bazen gündüzü tercih edermiş. Nera ise gecede umut bulurmuş. Yıldızlar ona yol gösterirmiş.

Bir gece ormanda büyük bir fırtına geçmiş. Dallar kırılmış. Yuvalar sarsılmış. Orman sessizleşmiş. Nera yüksekten bakmış. Kırılan dalları, dağılan izleri görmüş. Umutsuzluk yayılmış. Nera uçmuş. Sessizce. Kimseye çarpmadan. Küçük bir ağacın hâlâ sağlam durduğunu fark etmiş. Onun etrafında durmuş. Orada kalmış. Gece boyunca beklemiş. Sabah olduğunda ışık o ağacı parlatmış. Orman fark etmiş. Her şey yıkılmamış.

Günler geçtikçe orman toparlanmış. Nera hâlâ sessizmiş. Ama umudu yayılmış. Bazen tek bir sağlam dal yeterliymiş. Nera bunu bilirmiş. O günden sonra ormanda umut, baykuşun sessizliğiyle anılmış. Gece artık daha aydınlıkmış.