Pofuduk ve Havuç Fideleri Masalı

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde,yeşil ağaçlarla çevrili koca bir ormanda, Pofuduk adında bembeyaz, sevimli bir tavşan yaşarmış. Pofuduk’un en büyük mutluluğu toprağın üzerinde zıplamak, çiçeklerle oynamak ve taze sebzeler yemekmiş. Ormanda yaşayan diğer hayvanlar gibi o da kendi küçük bahçesiyle ilgilenmeyi çok severmiş.

Bir gün, Pofuduk’un en yakın dostu olan kaplumbağa Tosbik, sırtında küçük bir torba ile gelmiş. Torbanın içinden turuncu renkte minik havuç fideleri çıkarmış. Pofuduk gözlerine inanamamış. “Bunlar benim mi?” diye sormuş heyecanla. Tosbik başını sallamış: “Evet, senin için getirdim. Ama unutma, onları büyütmek için sabırlı olmalısın” demiş. Pofuduk sevinçten zıplaya zıplaya bahçesine koşmuş. Küçük pençeleriyle toprağı kazmış, Tosbik’le birlikte fideleri ekmişler. O günden sonra Pofuduk her sabah bahçesine gidip fideleri sulamış, yapraklarını okşamış, onlarla konuşmuş. “Büyüyün de tatlı tatlı havuçlar verin bana” dermiş. Günler geçmiş, fideler büyümüş. Toprakların altında minik havuçlar belirmeye başlamış. Pofuduk merakla toprağın kenarını eşelemiş ve turuncu renkleri görünce heyecandan neredeyse bayılacak gibi olmuş. Hemen yemek istemiş. Tosbik ona, “Henüz hazır değiller. Sabretmelisin, yoksa tadı seni mutlu etmez” diye nasihat etmiş. Ama Pofuduk sabırsızmış. Bir sabah erkenden uyanıp gizlice bahçeye gitmiş. En büyük göründüğünü düşündüğü havucu çekip çıkarmış. Ama havuç minicikmiş! Bir ısırık almış, o da ne? Havuç o kadar acıymış ki ağzı buruşturmuş, gözlerinden yaşlar akmış. O anda Tosbik’in söyledikleri aklına gelmiş. Pofuduk çok pişman olmuş, hemen dostunun yanına koşup yaptığı hatayı anlatmış. Tosbik ona “Doğruyu söylediğin için mutluyum Pofuduk. Ama gördün işte, sabırsızlık hiçbir zaman mutluluk getirmez” demiş. Pofuduk o günden sonra fidelerine daha büyük bir özen göstermiş. Onları sulamış, güneşte büyümeleri için yapraklarını temizlemiş. Günler, haftalar geçmiş. Sonunda havuçlar toprak altından taşarcasına büyümüş, kıpkırmızı-turuncu renge bürünmüş.

Pofuduk bu kez sabırlı davranmış. Havucu koparıp bir ısırık almış ve tadına hayran kalmış. Havuç öyle tatlıymış ki sanki şekerden yapılmış gibiymiş. Bu mutluluğu yalnızca kendisi tatmak istememiş. Arkadaşlarını çağırmış: sincap Minnoş, kirpi Diken ve kuş Cikcik. Hep birlikte bahçeye oturmuşlar, havuçları afiyetle yemişler. O günden sonra Pofuduk anlamış ki sabır, en tatlı ödülü getirirmiş. Masal da burada bitmiş.

Yazar: Nil
Kaynak: https://uykumasallari.net/