Fare Fiko’nun Zeka Kutusu

Küçük bir köyün kenarındaki eski bir yel değirmeninde, minik bir fare yaşarmış. Adı Fiko’ymuş. Fiko’nun diğer farelerden farkı, oyun oynamaktan çok düşünmeyi, plan yapmayı ve yeni şeyler öğrenmeyi sevmesiymiş.

Bir gün, değirmenin bodrum katında gezinirken eski bir sandık bulmuş. Sandığın üstünde tozlar ve örümcek ağları varmış ama en dikkat çekici şey, kapağındaki yazıymış:
“Zekâ Kutusu: Cesur ve Meraklılara Açılır.”

Fiko, heyecanla sandığın kapağını kaldırmış. İçinde renkli kartlar, minik kutucuklar, kilitli bölmeler ve bir not varmış:
— “Her bölüm bir bilmeceyle açılır. Zekânı kullan, sürprize ulaş!”

İlk kartta şu yazıyormuş:
“Geceleri çıkar, gündüzleri saklanır. Ne miyim ben?”
Fiko hemen düşünmüş:
— “Yıldız!”

Kilit açılmış, içinden bir harita çıkmış. Harita, değirmenin etrafında saklı 4 kutuyu gösteriyormuş. Her kutuda yeni bir bilmece varmış.

İkinci kutuya ulaştığında kart şöyleymiş:
“Ne kadar alırsan, o kadar büyürüm. Ne olurum?”
Fiko gülümsemiş:
— “Delik!”
Kutudan renkli taşlar çıkmış ve taşların üstünde şekiller varmış. Bunları birleştirince küçük bir yapboz olmuş.

Üçüncü kutuda şu bilmeceyle karşılaşmış:
“Ben bir sayı değilim ama ölçüde yerim var. Hem büyük hem küçüğüm. Kimim?”
Fiko biraz zorlanmış ama sonra aklına gelmiş:
— “Uzunluk!”

Son kutuya geldiğinde bilmece yerine bir ayna bulmuş. Aynanın kenarında yazıyormuş:
“En değerli şey sensin! Merakın, sabrın ve zekân her kapıyı açar.”

Fiko gülümsemiş. Kutudan çıkan son sürpriz, mini bir günlükmüş. Sayfalarında boş sorular, oyunlar ve küçük zeka testleri varmış.
O günden sonra Fiko her sabah bu günlüğe bir bilmece yazmaya başlamış. Komşu fareler, sincaplar ve hatta kirpiler Fiko’nun zekâ kulübesine gelip oyunlar oynarmış.

Fiko artık yalnız değilmiş. Merakı sayesinde hem kendini geliştirmiş, hem de arkadaşlarıyla paylaşmayı öğrenmiş.