Uyuyan Aslan ve Sorumluluk Ormanı Masalı

Ormanın derinliklerinde, güneş yavaş yavaş batarken, herkes uykuya dalıyordu. Yaprakların arasında kuşlar mırıldanıyor, tavşanlar yuvalarına sokuluyor, sincaplar dallar arasında uykuya hazırlanıyordu. Ama ormanın en güçlü ve en saygın canlısı olan Aslan Aras, herkesin fark etmediği bir sır taşıyordu: O, uyurken bile ormanın güvenliğini sağlamak için planlar yapmıştı.

Aslan Aras, sabahları ormanı korumak için küçük sincaplara ve kuşlara görevler verir, onları dikkatle eğitirdi. Bu gece de öyle yapmıştı. Sincaplara, ormandaki en yüksek ağaç dallarını kontrol etmelerini ve düşen meyveleri toplamalarını söylemişti. Kuşlara ise gökyüzünden ormanı gözetlemelerini ve tehlike görürlerse hemen haber vermelerini istemişti. Gece boyunca, minik sincaplar ve kuşlar görevlerini dikkatle yerine getirdiler. Sincaplar, dalları tararken birbirlerine yardım ettiler ve düşen meyveleri bir araya topladılar. Kuşlar gökyüzünde süzüldü, ormanı taradı ve her şeyi Aslan Aras’ın talimatlarına göre organize etti. Sabah olduğunda Aslan Aras derin bir uykudan uyandı. Ormanın sessizliğini ve düzenini görünce içi rahatladı. Her şey tam olması gerektiği gibiydi: Dallar toparlanmış, meyveler toplanmış ve orman sakinleri güvenle uyuyordu. Küçük hayvanlar, Aslan Aras’ın onlara verdiği sorumlulukları dikkatle yerine getirmenin gururunu yaşıyorlardı.

O günden sonra ormandaki herkes, sorumluluk almanın ve görevlerini dikkatle yerine getirmenin ne kadar değerli olduğunu daha iyi anladı. Küçük sincaplar ve kuşlar, sadece Aslan Aras’ı memnun etmekle kalmamış, aynı zamanda kendi özgüvenlerini ve yeteneklerini de keşfetmişlerdi. Ormanda uyuyan aslan, aslında küçük dostlarının büyümesine yardımcı olan bir öğretmendi. Ve böylece orman, uyurken bile güvenli ve düzenli bir yer olarak kalmaya devam etti. Her hayvan ve bitki, kendi görevlerini bilerek hareket etmeyi öğrendi ve orman bir uyum içinde yaşamaya devam etti.