Gökyüzüne Uçamayan Kuşun Masalı

Uzak bir dağın yamacında, çiçeklerle bezeli bir vadide minik bir kuş yaşarmış. Adı Maviş’miş. Tüyleri gökyüzü kadar maviymiş ama onun bir sırrı varmış: Uçamıyormuş.

Diğer kuşlar sabahları kanatlarını çırpıp gökyüzüne doğru yükselirken, Maviş dalların ucuna çıkıp sadece onları izleyebilirmiş. Her uçmaya çalıştığında ya rüzgâr onu savururmuş ya da kanatları yorgun düşermiş.

Bir gün, yavru bir serçe ona yaklaşmış:
— “Neden sen hiç uçmuyorsun, Maviş?”
Maviş başını eğmiş:
— “Çünkü benim kanatlarım diğer kuşlar gibi güçlü değil.”
Serçe gülümsemiş:
— “Ama senin düşlerin gökyüzü kadar büyük!”

Maviş, o geceden sonra karar vermiş: Belki gökyüzüne kanatlarıyla ulaşamaz ama başka yollarla da yükselebilirmiş. Ertesi sabah erkenden uyanmış, büyük kayaların arasından geçip vadinin en yüksek tepesine tırmanmaya başlamış.

Yol boyunca minik hayvanlara yardım etmiş. Bir sincabın düşürdüğü fındığı bulmuş, bir tırtılı yağmurdan korumuş. Herkes Maviş’in ne yaptığını merak etmiş.
— “Ben gökyüzüne çıkmak istiyorum,” demiş kararlılıkla.

Tırmanış üç gün sürmüş. Yorulmuş ama vazgeçmemiş. Sonunda tepeye ulaşmış. Güneş tam tepede parlıyormuş. Maviş gözlerini kapatmış, rüzgârı hissetmiş.
Ve o an, kanatlarını açmış.

Uçamamış belki ama dünyanın en yüksek hissettiği an oymuş.

Vadiden bakıldığında, diğer kuşlar Maviş’i gökyüzünde sanmış. Çünkü o kadar yüksekte duruyormuş ki, bulutlara dokunacak gibiymiş.

O günden sonra diğer kuşlar da onun gibi düşünmeye başlamış. Sadece uçmak değil, cesaret etmek de gökyüzüne açılan bir yolmuş.

Maviş her sabah aynı tepeye çıkar, kanatlarını açar, hayalini yaşarmış. Ve herkes onu sadece bir kuş değil, gökyüzüne ulaşan bir yürek olarak anarmış.