Orman Saatçisi Tiktik’in Masalı

Uzak bir ormanın kalbinde, ağaçların en yükseğine yuvasını kurmuş yaşlı bir baykuş yaşarmış. Adı Tiktik’miş. Tiktik sıradan bir baykuş değilmiş. O, Orman Saatçisi’ymiş. Ormanda günün saatini yalnızca Tiktik bilirmiş. Sabahları kimin uyanacağını, öğle vakti kimin yemek yiyeceğini, akşam olunca kimin uykuya hazırlanacağını hep o söyler, herkes zamanını ona göre ayarlarmış.

Ama Tiktik’in işi kolay değilmiş. Çünkü ormandaki saat sadece gökyüzüne bakılarak çalışırmış. Güneşin doğuşundaki ışık, bulutların rengi, kuşların ötüşü… Her biri Tiktik için bir işaretmiş. Baykuş Tiktik bu işaretleri birleştirerek zamanı tahmin eder, kanatlarını çırparak herkese haber verirmiş:

— “Sabah oldu! Kalkın bakalım!”
— “Öğlen zamanı! Piknik vakti!”
— “Gün batıyor! Uykuya hazırlanın!”

Ormandaki tüm hayvanlar Tiktik’e hayrandı. Ama bir gün genç sincap Cicoz, “Ben de zamanı öğrenmek istiyorum!” demiş.
Tiktik biraz düşünmüş ve başını sallamış.
— “Zamanı okumak, sabır ister. Gözlem ister. Ama öğrenmek isteyenlere her zaman kapım açık.”

Ertesi sabah Cicoz, Tiktik’in yanına çıkmış. Birlikte ağacın tepesinde durmuşlar. Güneşin ilk ışığı henüz gökyüzüne değmişti.
— “Bak,” demiş Tiktik, “Güneş tam bu noktadaysa, sabahın ilk saatleri demektir. Kuşların ötüşü de başlıyor. Zamanı böyle hissedersin.”
Cicoz şaşkın şaşkın etrafa bakmış ama tam anlayamamış. Ertesi gün yeniden gelmiş. Sonraki gün de… Günlerce birlikte gözlem yapmışlar. Cicoz her gün biraz daha öğrenmiş.

Bir sabah Tiktik’in sesi duyulmamış. Orman sessiz kalmış. Hayvanlar merakla toplanmış. Tiktik biraz rahatsızmış ve dinlenmek zorundaymış.
Tam o sırada, ağaçların arasından Cicoz çıkmış ve yüksekçe bir dala tırmanmış:
— “Günaydın orman dostları! Güneş doğdu, sabah başladı!” demiş.

Hayvanlar sevinçle alkışlamış. Artık bir yardımcısı varmış Tiktik’in: Genç sincap Cicoz.

Tiktik iyileşene kadar zaman duyurusunu Cicoz yapmış. Ve Tiktik, “Artık sen de bir saatçisin,” demiş.
Cicoz gururla başını eğmiş.

O günden sonra Tiktik ve Cicoz birlikte çalışmaya başlamışlar. Birlikte zamanları duyurmuşlar, ormanı düzen içinde tutmuşlar.
Çünkü bazen, zamanın sesini duymak için sadece gözlem değil, bir de istekli bir yürek gerekirmiş.